سخن درباره ي غيبت و وجه مشخص و علت تفصيلى آن از حيث امکان و عدم امکان يا لزوم و عدم لزوم، مانند آگاهى يافتن به مراد و منظور خداوند تعالى از آيات متشابه در قرآن کريم است که ظاهر آنها به خلاف چيزى است که عقل درک مى کند. مثلآ از ظاهر آنها جبر يا تشبيه و غير آن فهميده مى شود که مخالف با نتايج عقلى علم کلام است.
پس همچنان که ما و مخالفين ما علم قطعى و آگاهى تفصيلى به وجوه اين آيات و تأويل و توجيه آنها را لازم نمى دانيم، همه ي ما قائل هستيم به اين که: وقتى ما به حکيم بودن خداوند تعالى علم داريم و مى دانيم که ممکن نيست به خلاف آن صفات و ويژگي هايى که دارد خبرى بدهد; بطور کلى درک مى کنيم که براى همه ي اين آيات، وجوه صحيح و تأويلات درستى بر خلاف ظاهرشان وجود دارد که مطابقت با نتايج دلايل عقلى دارد. اگرچه ما به شکل تفصيلى نتوانيم به آن وجوه و تأويلات، علم پيدا کنيم. زيرا نيازى به آن نداريم و همين مقدار که علم اجمالى داريم و مي دانيم که مراد از اين آيات خلاف معناى ظاهرى آنهاست و هر کدام تأويل و وجهى مطابق با عقل دارد براى ما کفايت مى کند.
به همين ترتيب مى توان گفت که ما علم دقيق و تفصيلى به علت غيبت و وجه عدم ظهور حضرت را لازم نداريم و چنين علمى برايمان ضرورت ندارد. بلکه همان علم اجمالى که ذکر شد در اين مورد کفايت مى کند. حال اگر خود را به زحمت انداختيم و عليرغم عدم لزومش در آن تحقيق و تدقيق کرده و وجوهى را ذکر کرديم، از فضلِ ما محسوب مى گردد.
چنان که اگر در باب ذکر وجوه آيات متشابه و اهدافى که در آن هست، به گونه متعيّن و مشخّص بحث کرديم، نوعى فضل و زيادت، از جماعتِ تحقيق کننده ي ما بشمار مى آيد.