اما اگر گفت:

قبول ندارم که براى غيبت علتى و علّتى صحيح و موافق با حکمت الهى وجود داشته باشد، و چگونه معتقد به چنين امرى باشم در حالي که خود غيبت را دليل بر نفى امام غايب مورد ادّعاى شما مى دانم؟
گوييم: اين جمود و تحجّرى شديد است درباره ي چيزى که امکان احاطه ي علمى به آن وجود ندارد و بر امثال آن علم قطعى حاصل نمى شود.
تو از کجا گفتى: که ممکن نيست براى غيبت علتى صحيح که اقتضاى آن را داشته باشد موجود باشد؟!
و کيست آن کس که احاطه ي علمى همه جانبه به همه ي اسباب و اغراض داشته باشد تا وقتى مجموعه ي آن اسباب و انگيزه ها را منتفى ديد حکم قطعى به انتفاى غيبت کند؟!
و چه فرقى است بين تو و بين کسي که مى گويد: ممکن نيست که آيات متشابه داراى وجوه صحيحى باشند که مطابقت با دلايل عقلى داشته باشد. بلکه بايد همانطور که اقتضاى ظاهر آن آيات است مورد قبول قرار گيرد؟!

اگر گفتى:

فرق بين من و بين آن که ذکر کرديد در اين است که من مى توانم وجوه اين آيات متشابه و معانى صحيح آن را ذکر کنم در حالي که شما از ذکر کردن علت درستى براى غيبت ناتوان هستيد.
گوييم: اين تعارض را در مقابله با کسى آورديم که عقيده دارد: که به علم تفصيلى و يقين قطعى نسبت به وجوه آيات متشابه در قرآن نيازى نداريم و اگر کسى به ذکر اين وجوه پرداخت از باب فضل و زيادتى داوطلبانه است. و همين مقدار که علم به حکمت خداوند تعالى که قديم است داشته باشيم و بدانيم که ممکن نيست از خودش به خلاف واقع خبر دهد، کفايت مى کند.
و معارضه بر اين گونه نظر، گاهى معارضه اى لازم و مستقر است.